Een bijzondere gewone dinsdag

In oktober belde een dierbare kennis me met een bijzonder verzoek. Haar zoon kwam een paar weken later thuis uit Hongkong. Omdat haar ziekte weer de kop op stak en hij daarom natuurlijk graag bij zijn ouders is. Op maandag landde het vliegtuig, dinsdagavond zag hij ook weer zijn lieve tante terug, die altijd op deze avond bij haar zus eet. Of ik dat wilde vastleggen?

Dat heb ik dus gedaan. Er werd geknuffeld, geborreld, gekookt (en lekker!!) en bijgepraat. Een hele gewone avond dus maar toch heel bijzonder. Een bijzondere gewone dinsdag dus!

Wil jij ook eens eens een fijn moment vast laten leggen? Kijk dan eens op deze pagina of neem contact op: 06-300 360 30.

 

DitL Genevieve

Onderonsje

ouderen fotografie
Onderonsje

Als je moeder dementie heeft en in een verpleeghuis woont is dat een moeilijke tijd. Je relatie verandert vaak drastisch, gevoelens van verlies en zorgen nemen toe en dat is zwaar. Wat is het dan fijn als je soms toch nog even lekker kan lachen samen! En als daar dan een fotograaf bij is om dat vast te leggen is dat helemaal mooi!

Wil jij ook een dierbaar moment met je partner, vader of moeder laten vastleggen? Neem eens contact met mij op dan!

Mirelle en Lola

dayinthelifeSommige mensen kom je jaren en jaren tegen op straat. Bij vrienden, op straat en op social media maar je kent ze niet echt. Je voelt sympathie, leeft via Facebook mee wanneer er leuke en moeilijke dingen gebeuren. Mirelle en haar dochter Lola zijn hier een mooi voorbeeld van en ik besloot een bonus-moederdagshoot te doen bij dit bijzondere gezin. De moederdagshoot was al gewonnen door Peter en Chantal maar ik kon het niet laten om ook naar Ravenstein te gaan met mijn camera. En daar kreeg ik geen spijt van!

Alles veranderde..

Mirelle heeft sinds een aantal jaren Q-koorts. Een gezonde, energieke jonge vrouw werd ernstig ziek en kampt nog dagelijks met de gevolgen van deze akelige ziekte. Bijna alles veranderde voor haar: werken lukt niet meer, wat ook financieel grote gevolgen heeft voor deze alleenstaande moeder. Van altijd moe zijn verbetert je sociaal leven ook niet echt. En gedurende lange tijd was ze op zoek naar een nieuwe woning, waar ze samen aan een nieuw hoofdstuk in hun leven konden beginnen. Alles veranderde, behalve de liefde tussen haar en haar geweldige dochter Lola!

Lola

Ik moet bekennen dat ik een zwak heb voor Lola vanaf het moment dat ik haar zag op een reünie van gezamenlijke vrienden. Ze is open en oprecht geïnteresseerd, lekker nuchter, houdt niet van fratsen en maakt geregeld de grappigste opmerkingen zonder enig effectbejag. Een heerlijke griet dus van (inmiddels) 11 jaar!

Gelukkig kregen ze begin dit jaar een klein huisje toegewezen in Ravenstein, dat Mirelle van bejaardenwoning heeft getransformeerd naar een knus, stijlvol thuis.

En dag uit het leven

Bij een Day in the life-fotoshoot stel ik mensen allerlei vragen. Hoe zit je gezin in elkaar? Wat doen jullie graag samen? En wat zijn de momenten waar je erg van geniet met elkaar?  Daar hoefde Mirelle niet lang over na te denken: hun wekelijkse bezoekje aan de markt waarmee zij het weekend beginnen!

Achtervolging

Dus fotografeerde ik hen op een zonnige vrijdagmiddag, op weg naar de markt. Niet alleen ik achtervolgde Mirelle en Lola als een paparazzi: ook hun poes liep achter hen aan. Om bij de brug te gaan zitten wachten op hun terugkeer.

Love is all you need

Om het weekend extra feestelijk af te sluiten, kochten ze nog een grote bos dieprode pioenrozen. Die Lola in een vaas zette, terwijl haar moeder de boodschappen opruimde. En daar zag ik wat ik het liefste zie: een moeder en dochter die zielsveel van elkaar houden. Je hebt niet veel nodig om gelukkig te zijn. Er zijn voor elkaar is genoeg. En verse groente, fruit, kaas en vis natuurlijk!

 

Incompleet maar toch even compleet

Tijdens de fotoshoot in het verpleeghuis in april 2018 legde ik weer veel mooie momenten vast. Vaak ontroerend en soms grappig. In deze blogserie vertel ik steeds kort het verhaal achter de foto’s.

Fotografie in het verpleeghuis

In de middag legden we een incompleet gezin toch compleet vast. Een bewoner met zijn vrouw en  dochter. En een portretfoto van zijn recent overleden andere dochter… Daar moest ik even van slikken maar ik vond het ook erg mooi dat zij er op deze manier toch bij was!

Ze gingen met zijn 4-en op de foto, met zijn vrouw alleen en samen met zijn dochter. Deze meneer vond het blijkbaar zo prettig dat hij met geen mogelijkheid meer van de bank af wilde. 😊 De volgende bewoner was aan de beurt. Eerst probeerden vrouw en dochter hem mee te nemen, maar nee hoor: hij bleef mooi zitten. De familie ging weg maar dat maakte ook niets uit. We probeerden het met een uitnodiging om wat te gaan drinken, iets directer te zijn door te zeggen dat hij even op een andere stoel moest gaan zitten en door hem even alleen te laten. Hielp helemaal niets. 😊 De verzorgenden deden nog eens een poging. Maar meneer bleef heerlijk zitten, midden op die grote bank. Daar konden we dus ook geen andere familie naast zetten…

Uiteindelijk besloten we om hem met bank en al aan de kant te zetten. We haalden een andere bank voor de fotoshoot. Zo bleef hij de rest van de middag zitten, tussen de andere families en rondrennende en spelende kleinkinderen. Aan zijn gezicht konden we niet zien wat hij ervan vond maar ik hoorde van de verzorgenden dat hij het waarschijnlijk heel fijn heeft gevonden. En zo zorgde hij voor een onvergetelijke fotoshoot!

 

Hartverwarmend en hartverscheurend (3)

(vervolg van deel 2)

Ik maakte een fotoboek, wat afdrukken en een paar canvassen voor dit gezin en zij gingen het hele traject van behandelingen in: chemo, bestralingen, medicatie. Het was een heftige tijd en op afstand volgde ik hen omdat ik veel sympathie heb voor hoe zij met deze klotetijd omgaan. De behandelingen sloegen aan en voor William brak er ‘reservetijd’ aan: ze gingen samen fietsen, wandelen en zelfs op vakantie om te genieten van wat er nog wel kon. Ze genoten met volle teugen en lieten dat ook zo nu en dan weten aan mij.

lifestylefotografie

Maar vorige maand belde Betty weer. Het gaat weer niet goed met William en nu lijkt het einde definitief in beeld. Samen hebben ze al veel geregeld voor hoe het afscheid eruit moet zien en toen kwam de uitvaart ook ter sprake. Of ik deze wil fotograferen? Ik moest wel even slikken maar wist meteen: dit wil ik voor hen doen. Een uitvaart is zo intens maar er gaat ook veel langs je heen. Dan kan het fijn zijn als je terug kunt kijken met de foto’s.

Omdat het zover nog niet is heb ik William en Betty nogmaals samen gefotografeerd. Weer werd ik gegrepen door de intense liefde die er tussen die twee is.

lifestylefotografie Lifestylefotografie

Dan besef ik hoe belangrijk foto’s eigenlijk zijn voor mensen. Voor later maar zeker ook voor nu. Hartverscheurend dat dit stel, na bijna 30 jaar huwelijk, uit elkaar getrokken wordt. Die enorme liefde voor elkaar is hartverwarmend.

Hartverscheurend en hartverwarmend liggen verdomd dicht bij elkaar…

Lifestylefotografie

Hartverwarmend en hartverscheurend(2)

(vervolg van deel 1)

We maakten een afspraak om een serie foto’s te maken in Kasteel Heeswijk en vooraf nog wat portretten met Williams moeder, broer, schoonzus en nichtje. Voor hen is het ook belangrijk en fijn om goede foto’s van hen samen te hebben natuurlijk. Toch vind ik dit soort foto’s ontzettend moeilijk: iedereen moet op het juiste moment in de camera kijken en bij voorkeur lachen. Terwijl iedereen ook beseft wat de reden van de foto’s is. Gelukkig vonden William en Betty zelf de meest spontane foto’s ook het mooist.

In het kasteel hadden we een uur de tijd om op verschillende plaatsen en in diverse samenstellingen foto’s te maken. De zoon droeg een zelfgemaakte Schotse kilt met een bijltje aan de gordel, een hoed en hardrockkleding. William droeg zoals gewoonlijk ook een zwarte hoed. Tijdens het nabewerken viel me op dat hij veel streng in de camera keek. Tot ik me realiseerde dat dit komt door zijn gedeeltelijke verlamming: zijn ene mondhoek lachte niet mee maar zijn ogen zeggen genoeg. Die willen bij dit heerlijke gezin blijven. Dat raakte diep…

Lifestylefotografie

lifestylefotografie Kasteel lifestylefotografie

(lees verder in deel 3)

Hartverwarmend en hartverscheurend (1)

Vorig jaar februari ontving ik een bijzonder telefoontje van Betty. Haar man William bleek een hersentumor te hebben met een slecht vooruitzicht en zij wilden heel graag nog voor de behandelingen begonnen nog met het gezin op de foto. Het werd een opdracht om nooit te vergeten.

portret

Betty vertelde me dat ze weinig foto’s hadden van het gezin en ze heel graag een fotoserie wilde die niet te geposeerd en gestileerd was. Iedereen in hun gezin heeft een eigen stijl van kleden en leven en ook houden ze allemaal ontzettend van kastelen. Op elke vakantie bezochten ze kastelen en maakten ze vele mooie fotoboeken, waarbij ze de verhalen uit de geschiedenis zo kunnen oplepelen. Maar ze staan dus bijna nooit met zijn vieren op de foto. Dat realiseerden ze zich toen William ongeneeslijk ziek bleek en ze vroegen rond in hun netwerk welke fotograaf bij hen zou passen. Zo kwamen ze op mijn Facebookpagina terecht en nam Betty contact met mij op.

Onder de indruk van Betty’s realisme en positiviteit stelde ik voor om op de koffie te komen met mijn camera. Zo kon iedereen wennen aan de camera en konden we bespreken wat hun wensen precies waren. Ik trof een heel warm, hartelijk gezin aan de keukentafel en begon te fotograferen. Ze hadden serieuze gesprekken, babbelden wat met de buren die op bezoek kwamen, keken elkaar zo nu en dan liefdevol aan en lachten geregeld keihard om de droge grappen van William. ‘Wat een hartverwarmend gezin’, dacht ik. Hier kan iedereen zichzelf zijn en dat vind ik het leukste om te fotograferen.

(lees verder in deel 2 van deze blog)

 

 

 

 

Papa en mama gaan trouwen!

Het is altijd leuk om wat van een fijne oud-collega te horen, al helemaal als het nieuws is dat haar dochter deze zomer gaat trouwen. Ik heb in totaal bijna 10 jaar met deze collega gewerkt en hoorde in de loop van de jaren hoe het haar gezin verging. Studies, reizen, de vreugde over de geboorte van de kleinkinderen, emigratie van één van de kinderen en dan nu de bruiloft. Die ik mag fotograferen.

fotograferen gezin

Om kennis te maken toog ik naar het huis van de oud-collega en haar man, waar de bruiloft zal plaatsvinden. Met een stuk appeltaart en koffie erbij was de sfeer meteen ontspannen en kon ik goed vertellen hoe ik werk.

Omdat het stel een paar kleine kinderen heeft die misschien wel even moeten wennen aan mij en die zwarte toeter voor mijn ogen, nam ik mijn camera mee. De jongste kwam uit bed en dronk gezellig de fles bij papa, terwijl opa met zijn zusje speelde. Zij lacht niet snel voor de camera, vertelden de ouders. Voor mij hoeft dat ook helemaal niet: de momenten dat ze opgaat in haar spel en mij vergeet vind ik veel mooier. De foto’s laten zien hoe de sfeer op dat moment is. Je ziet hoeveel liefde er is in dit mooie gezin!

Ik heb daarom heel veel zin in die bruiloft. Geen gekunstelde plaatjes van bruid en bruidegom in een park waar ze anders nooit komen. Gewoon twee mensen die heel veel van elkaar houden en dat willen bezegelen in het bijzijn van hun dierbaren. Het worden dierbare herinneringen die ik vastleg. Of hun dochtertje nu lacht of niet!

fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin fotograferen gezin

Wil jij ook ongedwongen foto’s van jouw gezin? Neem dan contact met mij op voor de mogelijkheden.

Ouderen met dementie in het zonnetje

Vaak zijn er maar weinig foto’s van ouderen, zeker als ze in een verpleeghuis wonen. Wat erg jammer is omdat je over een aantal jaren ook terug wilt kunnen kijken op deze fase in het leven van je opa, oma of ouders. Daar besloten ze op Corte Foort (verpleeghuis voor mensen met dementie in Oss) wat aan te doen.

Brigitte en Wim

Ze regelden op een zonnige middag een visagiste, kapster Suus, lekkere hapjes en verwensessies met handmassages en nagellak. En twee vrijwilligers met een camera en passie voor fotografie: Wim en ik. De familie werd uitgenodigd om met hun dierbare op de foto gezet te worden, nadat deze lekker vertroeteld waren door de kapster en visagiste. Het was hartverwarmend om te zien hoe de bewoners genoten van de schoonheidsbehandelingen en warme aandacht.

Maar het allermooiste vond ik toch de trots waarmee kinderen en kleinkinderen met hun oma’s op de foto gingen. De liefde spat van de foto’s! Ik merkte dat één van de kleinzoons zacht de hand van zijn oma vastpakte tijdens de shoot.

Ik was ontroerd door de bewoonster die in haar hele leven nog nooit make-up heeft gebruikt maar de visagiste haar gang liet gaan. Ze was zo verbaasd over het resultaat (en haar zoon nog meer)! Fotografeerde een mevrouw die op haar kamer bleef, beschermd tegen teveel prikkels, en was trots om ook een mooi portret van haar gemaakt te hebben. Werd blij van hoe “collega” Wim de mensen aan het lachen kreeg, zodat ze ontspannen op de foto konden. Kreeg kippenvel van een groep vriendinnen die al meer dan 30 jaar vriendschap gewoon voortzetten nu één van hen in een verpleeghuis woont.

En ik werd geraakt door drie dochters die met hun lieve moeder op de foto wilden. Er werden meerdere foto’s gemaakt met wisselende samenstelling en in diverse poses. Maar deze foto’s laten zoveel liefde zien tussen moeder en elk van haar dochters. Later hoorde ik van één van de dochters dat ze genoten hebben van de middag en dat de foto’s erg waardevol voor hen zijn. En daarom fotografeer ik dus: om een mooie herinnering te vereeuwigen.

Wil jij ook een paar mooie foto’s van je vader, moeder, opa of oma? En wil je ook samen op een ongedwongen manier op de foto? Neem contact met mij op om de mogelijkheden door te spreken. Ik neem ruim de tijd om mensen te laten wennen aan de camera zodat zij ontspannen op de foto gaan. Zodat jij een mooie blijvende herinnering hebt.

Hoera een broertje!!!

In 2015 begon ik als newborn-fotograaf. Geweldig om een nieuw leven mooi vast te mogen leggen met mijn camera en een paar uur intensief te werken met een kersvers gezin. Na een jaar of anderhalf kwam ik echter tot de ontdekking dat deze vorm van fotografie (met kindjes in hun blootje, zoet in slaap op een zacht deken of in een mandje) minder goed bij mij past. De foto’s die ik het mooiste vond waren van de glunderende broertjes of zusjes en van hun verliefde ouders.

Day in the Life shoot

Dus nam ik mij voor om geen nieuwe Newborn-opdrachten meer aan te nemen en me te richten op mijn eigen stijl. Maar ja…. toen beviel de vrouw van een collega van een tweede kind en zij wilden heel graag dat ik hen kwam fotograferen! Ik heb dus uitgelegd hoe ik werk en dat dit geen foto’s van blote baby’s in een fruitschaal oplevert. Daar dachten ze even over na en besloten om te gaan voor een Day in the Life-reportage.

De avond voor de shoot ben ik bij hen op bezoek gegaan om voor te bespreken wat we zouden gaan doen tijdens de shoot. Ik nam mijn camera mee zodat de kleine Bram van 2 al een beetje aan me zou wennen. Ik mocht meteen zijn kamer zien en hij kletste honderduit.

De ochtend daarna fotografeerde ik het gezin tijdens een doodnormale zaterdagochtend. Bram speelde op zijn loopfiets, papa smeerde zijn muggenbulten in, ze deden baby Joep in bad en aten een broodje. Het leverde deze reportage op.

Over een paar weken wordt er weer een baby geboren in dit mooie gezin. Een meisje dit keer, wat een geluk! Ik verheug me op de fotoshoot in de eerste weken van dit kleine grietje, met haar twee geweldige “grote broers”. Wordt vervolgd dus!