Waarom zou je kiezen voor documentairestijl-fotografie voor je gezin?

Al zolang ik een camera vast kan houden fotografeer ik. Dat is me met de paplepel ingegoten door mijn vader, waar ik overigens ook de documentairestijl aan te danken heb. Tijdens zijn verhuizing naar een aanleunwoning kwamen we in zijn archief een enorme hoeveelheid foto’s, films, dia’s, geluidsbanden, video’s en cassettebandjes tegen met daarop het leven van mij en mijn zus, keurig gedocumenteerd per jaartal en gebeurtenis. Zo kan ik mezelf horen zingen met moederdag, ruzie zien maken met mijn zus om een skippybal en hannesend met een druipend ijsje in een speeltuin op vakantie. Mijn vrienden lachen zich rot om de foto’s van mij in de puberteit, toen ik er een nogal bijzonder kapsel op nahield 🙂 .

Een van de dierbaarste foto’s is deze foto van mij als baby op schoot bij mijn moeder, die overleed in 1995.

Brigitte 1973
Mijn mama en ik, gefotografeerd door mijn vader in 1973

Mijn vader fotografeerde en filmde alles wat we deden en wij waren eraan gewend dat er iemand met een camera achter ons aanliep. Toen vond ik dat onzin en toen ik in de puberteit kwam zelfs erg irritant. Nu ben ik hem heel erg dankbaar voor zoveel beeld en geluid van vroeger. Want die tijd komt niet meer terug maar met de beelden van feestjes, vakanties, knutselmiddagen en kindervakantieweken komt wel weer het gevoel van toen naar boven.

Ook ben ik blij dat we zoveel foto’s hebben van mijn overleden moeder. Ik was een jonge vrouw toen ze stierf en had een hechte band met haar. Maar ik heb haar alleen gekend als lieve, opgewekte moeder. Dankzij de vele foto’s krijg ik inzicht in hoe ze was als vrouw, vriendin en werknemer. Je ziet hoe ze geniet van mijn zus en mij en hoeveel ze van ons hield. En dat is onbetaalbaar.

Mijn vader is pas laat gestopt met fotograferen. Met de komst van de kleinkinderen 19 jaar geleden fotografeerde hij zich een slag in de rondte om deze heerlijke tijd vast te leggen. Daar hebben we dus, naast mijn omvangrijke collectie foto’s die het hele huis sieren, ook voldoende beelden van. 🙂 Hij reisde de wereld rond en legde dat vast met vele uren video per land en fotografeerde met een digitale compactcamera. De DoKa is opgeruimd inmiddels, de analoge camera’s hebben bij mij een plekje gekregen. En in de verhuisdozen trof ik weer vele lieve kiekjes aan van mijn meiden en neefje als baby en peuter, mezelf als jonge vrouw en mijn zus en ik als kersverse moeder. Ontroerend om de overeenkomsten te zien en hoe we genoten.

We hebben de schoolfoto’s ook nog wel hoor maar daar daarvoor lachten we geroutineerd naar de camera en daarna gingen we verder met het echte leven. Daarom leg ik graag mensen vast tijdens hun dagelijkse doen en laten. Omdat die momenten pas echt iets zeggen over jullie leven, je de momenten terug ziet die je je graag herinnert als je een paar jaar verder bent.

Maak dus niet alleen selfies en kiekjes met je telefoon om die vervolgens te vergeten en met het sneuvelen van een telefoon kwijt te raken. Druk bv eens per half jaar de mooiste af in een albumpje of bewaar ze in een leuk blik of mooi doosje. En laat mij zo nu en dan een paar uur fotograferen met een goede camera voor kwalitatief mooie foto’s, waar je nu trots op kunt zijn en nog lang van kunt genieten. En niet onbelangrijk: dan sta jij er zelf ook eens op!

Niet achter de geraniums gaan zitten

Niet achter de geraniums
Niet achter de geraniums

Je kunt wel oud zijn maar dat betekent niet dat je niets meer hoeft te doen en eenzaam wordt. Als iemand hier het goede voorbeeld voor is, is dat de 90-jarige tante Antan van Geneviève Verberk wel. Haar nichtje interviewde haar tante voor het boek “Wat kan ik van u leren?”, een bundel verhalen van 50 ouderen die antwoord geven op deze vraag. De opbrengt van dit boek is voor de stichting Goed doen voor een ander, die o.a. koffieschenk-projecten bij ouderen organiseert.

En ter illustratie van het verhaal waren er foto’s nodig van Antan met haar nicht en mocht ik haar ontmoeten. Antan zelf vond het nogal overdreven om door een fotograaf op de foto te worden gezet: “Teveel poeha over een gewoon mens!” Ik legde uit dat ik niet zo van geposeerde foto’s houd en liever vastleg wat ze doet op een gewone dag. Ze nodigde me daarom uit bij haar wekelijkse jeu-de-boules-clubje en bij haar thuis voor de lunch.

Jeu de boules

jeu de boules

Al snel voelde ik veel sympathie voor deze lieve, wijze vrouw. De levensles die zij met ons deelt is: Zorg goed voor elkaar en zorg goed voor jezelf. Heb aandacht voor de mensen om je heen en wacht niet met leven tot je 80 bent.

Ze vertelde dat ze elke avond voor ze naar bed gaat bij de foto’s van haar dierbaren -waaronder een foto van haar overleden echtgenoot-  de wens uitspreekt dat zij goed zorgen voor haar, haar gezin en familie. Omdat de mensen om je heen zo verschrikkelijk belangrijk zijn. Niet gemist kunnen worden. Antan is de spil in een grote, hechte familie. Een familie waar ze apetrots op is!

Even stilstaan bij dierbaren

Actief blijven; dat is ook een duidelijke boodschap van Antan. Er wordt best veel georganiseerd voor ouderen. Daar moet je wel aan mee doen en zo zorgen dat je een netwerk van mensen om je heen houdt. Voor de foto’s togen wij op deze mooie herfstdag naar het park in de buurt waar een groep dames zich verzamelde voor een potje jeu-de-boules. Maar de koffie tussendoor is net zo belangrijk: even bijpraten en horen hoe het met de anderen gaat. De dames verklaarden mij voor gek dat ik me in allerlei bochten wringend op en om de baan begaf. Maar ach, het leverde niet alleen mooie foto’s op. Er werd ook veel gelachen en lachen is nu eenmaal ontzettend goed voor je…

Uiteindelijk wilden we nog wel een leuke foto van Antan met haar nicht maken, voor in het boek bij haar verhaal. Inmiddels was ze zo aan mij en mijn camera gewend dat ze er ontspannen op staat. En ik ben blij dat ik een klein stukje van het leven van deze lieve vrouw heb mogen vastleggen. Mét geraniums maar mooi niet dat ze daar achter zit!

Ongedwongen samen op de foto

Wil jij ook ongedwongen foto’s van je vader, moeder, opa of oma? Ik bespreek de mogelijkheden graag met je!

Kleurenfoto’s zijn toch veel mooier dan zwart-wit?

Dat denken veel mensen maar is het ook zo? Ik vond kleur ook altijd erg mooi: je kunt 1 of 2 kleuren eruit laten knallen en dat trekt de aandacht. Maar als je graag wilt vastleggen wat er tussen mensen gebeurt, een emotie wilt vangen, dan kan die kleur ook afleiden van dat moment.
zwart-wit foto's
Liefde in zwart-wit
In deze foto bijvoorbeeld zit mijn petekindje Eline op schoot bij haar nicht Maud, waar ze (terecht) erg dol op is. Ik ken Maud al vanaf haar geboorte en weet dat ze enorm op elkaar lijken. En ineens was er dit moment dat ze met hun neuzen tegen elkaar aan zaten, op een feest van opa en oma. En zag ik die gelijkenis heel duidelijk en het intieme moment en maakte ik deze foto.
 
Als ik deze foto in kleur zou laten, trekt je aandacht naar het gele licht rechts bovenin en de bruine lambrisering. In zwart-wit kijk je naar die twee met hun neuzen tegen elkaar.
 
Dat leg ik vast, dit is een foto waar ze later graag weer eens naar kijken. Om te kunnen zien hoe bijzonder hun band is en hoe sterk hun liefde voor elkaar.
 
Wil jij ook mooie momenten laten vastleggen? Maak dan snel een afspraak

Familieweekend

gezinsfotografie

Onlangs werd ik door 3 zussen gevraagd om het prachtige gezin van hun jarige broer te gaan fotograferen. Thieu en Andra hebben 4 kinderen en 6 kleinkinderen en omdat ze met zijn allen op vakantie in eigen land waren, kozen zij voor ongedwongen gezinsfotografie van hun gezin, de gezinnen van hun kinderen en natuurlijk van de kinderen zelf. Niet geposeerd maar een dag van hun familieweekend. Een Day-in-the-Life-shoot dus: ik werd meteen enthousiast!

day in the life

En zo kwam ik op een hele zonnige dag aan bij een groot vakantiehuis in Dodewaard met een grote tuin, waar de kinderen lekker aan het spelen waren met een tractor, schommel en elkaar. De volwassenen zaten gezellig aan een lange tafel dus de sfeer voor een Day-in-the-Life-shoot was perfect.

Day in the life

Na 3 uur fotograferen ging ik moe maar heel voldaan naar huis. Ik heb deze mooie, hartelijke familie én deze ontspannen dag mogen vastleggen voor later. Hopelijk kijken ze dankzij deze reportage nog graag en vaak terug op dit heerlijke familieweekend!

Day in the life