Hartverwarmend en hartverscheurend(2)

(vervolg van deel 1)

We maakten een afspraak om een serie foto’s te maken in Kasteel Heeswijk en vooraf nog wat portretten met Williams moeder, broer, schoonzus en nichtje. Voor hen is het ook belangrijk en fijn om goede foto’s van hen samen te hebben natuurlijk. Toch vind ik dit soort foto’s ontzettend moeilijk: iedereen moet op het juiste moment in de camera kijken en bij voorkeur lachen. Terwijl iedereen ook beseft wat de reden van de foto’s is. Gelukkig vonden William en Betty zelf de meest spontane foto’s ook het mooist.

In het kasteel hadden we een uur de tijd om op verschillende plaatsen en in diverse samenstellingen foto’s te maken. De zoon droeg een zelfgemaakte Schotse kilt met een bijltje aan de gordel, een hoed en hardrockkleding. William droeg zoals gewoonlijk ook een zwarte hoed. Tijdens het nabewerken viel me op dat hij veel streng in de camera keek. Tot ik me realiseerde dat dit komt door zijn gedeeltelijke verlamming: zijn ene mondhoek lachte niet mee maar zijn ogen zeggen genoeg. Die willen bij dit heerlijke gezin blijven. Dat raakte diep…

Lifestylefotografie

lifestylefotografie Kasteel lifestylefotografie

(lees verder in deel 3)

Hartverwarmend en hartverscheurend (1)

Vorig jaar februari ontving ik een bijzonder telefoontje van Betty. Haar man William bleek een hersentumor te hebben met een slecht vooruitzicht en zij wilden heel graag nog voor de behandelingen begonnen nog met het gezin op de foto. Het werd een opdracht om nooit te vergeten.

portret

Betty vertelde me dat ze weinig foto’s hadden van het gezin en ze heel graag een fotoserie wilde die niet te geposeerd en gestileerd was. Iedereen in hun gezin heeft een eigen stijl van kleden en leven en ook houden ze allemaal ontzettend van kastelen. Op elke vakantie bezochten ze kastelen en maakten ze vele mooie fotoboeken, waarbij ze de verhalen uit de geschiedenis zo kunnen oplepelen. Maar ze staan dus bijna nooit met zijn vieren op de foto. Dat realiseerden ze zich toen William ongeneeslijk ziek bleek en ze vroegen rond in hun netwerk welke fotograaf bij hen zou passen. Zo kwamen ze op mijn Facebookpagina terecht en nam Betty contact met mij op.

Onder de indruk van Betty’s realisme en positiviteit stelde ik voor om op de koffie te komen met mijn camera. Zo kon iedereen wennen aan de camera en konden we bespreken wat hun wensen precies waren. Ik trof een heel warm, hartelijk gezin aan de keukentafel en begon te fotograferen. Ze hadden serieuze gesprekken, babbelden wat met de buren die op bezoek kwamen, keken elkaar zo nu en dan liefdevol aan en lachten geregeld keihard om de droge grappen van William. ‘Wat een hartverwarmend gezin’, dacht ik. Hier kan iedereen zichzelf zijn en dat vind ik het leukste om te fotograferen.

(lees verder in deel 2 van deze blog)